Monday, 16 April 2007

கவிதைக்கு ஒரு கவிதை!











சில நேரங்களில்
வெள்ளை உடையின் மீது
கவிதைகள் பொறித்திருப்பதைக்
கண்டிருக்கிறேன்;

ஒரு கவிதையே
வெள்ளை உடை அணிவதை
இப்பொழுதுதான் காண்கிறேன்!


ஷீ-நிசி

உயிர்க்காப்பான்



மழையின் தூறல்
விழுமுன் அணிகிறாய்
மழைக்கவசம்!

தலையில் கீறல்
விழுமுன் அணிவாயோ?!
தலைக்கவசம்!


ஷீ-நிசி

உயிர்ச்சிலைகள்





உயிர்ச்சிலைகள்

கடல் கொண்ட பாறையில்
காதல் கொண்டிருந்தனர்!

அலைகள் மட்டுமே
அவர்களின் அருகில்!
அவைகள் மட்டுமே!
அவர்களின் அருகில்!

யாருமற்ற காரணத்தினால்,
வீருபெற்ற காமத்தினால்,

கடைவிழி ஒப்புதல்!
இடைவழி ஆரம்பமாகியது!
இடைவெளி குறைவாகியது!

அவன் அவளில் ஒளிந்திருந்த
ஏவாளை கண்டான்!

அவள் அவனில் ஒளிந்திருந்த
ஆதாமை கண்டாள்!

கடலின் கண்களை,
மூடிட எத்தெனித்து!
வீசினர் தம் தம் உடைகளை!

கடலோ!
வீசியெறிந்த ஆடைகளை
அங்கங்கே வைத்து -தன்
அங்கத்தில் அழகு பார்த்தது!

முடிவில் காணமுடியாதபடி
தன்னி(ரீ)ல் ஒழித்துக்கொண்டது!

மோகமும் காமமும்
எந்த சேவலும் கூவாமலே
விழித்துக்கொண்டன!

திடீரென்று ஒரு
அசரீரி குரல்! வானில்!

யார் நீங்கள்!

காதலர்கள்!

உதடுகள் நடுங்கின!
உடல்கள் ஒடுங்கின!

உண்மைக் காதலர்களா?
உல்லாசக் காதலர்களா?

இவன் தொட்ட மேனியை
எவன் தொடவும்
அனுமதிக்கமாட்டேன்!

அவள் கூறினாள்!

நான் தொட்ட மேனியை -ஓர்
ஆண் தொட நினைத்தாலும்
விட மாட்டேன்!

அவன் கூறினான்!

உங்கள் அன்பின் வலிமையை
சோதித்துப் பார்க்கவேண்டும்?

நாங்கள் தயார்!

நான்கு உதடுகளும்
ஒரே வார்த்தையை
ஒரேப் பொழுதில்
உச்சரித்தன!

உங்கள் அன்பின் அகலம்
காணவேண்டும்!

உதடு வழியல்ல!
உடல் வழியில்!

இடைவெளி இருவர்
நுழையும் அளவில்!

வில்போல்
வளைந்திடல் வேண்டும்!

சிலை போல்
இருந்திடல்வேண்டும்!

எத்தனை நாட்கள்!?

இன்னொரு காதலர்
இங்கே வந்திடும்வரையில்!


ஷீ-நிசி

நீயும்! நானும்!



போதும் இது போதும்!
உன் புன்னகை முகத்தில்
மோதிக்கொண்டிருக்கின்றன!
என் எண்ணங்கள் மட்டும்

வழியை விலகாமல் செல்ல
புரவியின் கண்களுக்கு சேனைகள்

விழியை விலக்காமல் இருக்க
இப்பிறவியின் கன்னங்களுக்கு கைகள்!

என் உளியில் கருவான
உயிரின் சிலையா நீ?!

உன் எழிலில் உருவான
சிலையின் சிற்பியா நான்?!

நீ ஏதோ பேசுகிறாய்!

வார்த்தை மட்டும் என்
செவியை எட்டவில்லை!

மறுமொழியிட,

வார்த்தை ஒன்றும் என்
உதடுக்கு கிட்டவில்லை!

இளமை அழியாது!
கனவு கலையாது!

உளியால் உண்டாக்கின நம்மை
ஈட்டியால் உருக்குலைக்கும் வரை!


ஷீ-நிசி

நிலாப் பெண்






அலையில்லா கரையில்
இலையெல்லாம் தரையில்

மலரின் வாசத்தை
முகர்ந்து -நீ
வெளியிட்ட சுவாசத்தில்
நகர்ந்து சென்றதா
அந்த இலைகள்?

இது நிலவா, சூரியனா
இல்லை நிலாச் சூரியனா?

அவன் உன்னிடம்
வர விரும்பி
உண்டான பாதையா?! -இல்லை

நீ, அவனிடமிருந்து
இறங்கிவந்து
உட்கார்ந்த தேவதையா?!

நீ அமர்ந்துக்கொண்டதால்
மரத்தின் நிழலில் கூட
இலைகள் பூத்திருக்கிறதே?!

வளைந்துகொண்டிருப்பது மரமா?!
இல்லை நீ சாய்ந்துகொண்டிருப்பது
மரம் பெற்ற வரமா?!

போ பெண்ணே போ!
பொழுது புலரப்போகிறது
என்னை எழுப்பிவிட
சூரியன் புறப்படுகிறான்!


ஷீ-நிசி

எப்போதடா வருவாய்?




எப்போதடா வருவாய்?
என் மணாளா!

திறந்தும் என் விழிகள்
எதையுமே காணவில்லை -உன்
நினைவுகளில் உறங்கியதால்!

மறந்தும் என் இதழ்கள்
மொழியொன்றும் பேசவில்லை -உன்
நினைவுகளில் இறங்கியதால்!

நினைவுகள் கலைந்திடுமோ என்று
உள்ளங்கைகளின் உஷ்ணத்தில்
நம் நினைவுகளை இறுகப் பிடிக்கின்றேன்!

நீ அழைத்தால்
எந்தத் திசைக்கும் வந்திடும்
ஆவலில் என் பாதங்கள்!


எப்போதடா வருவாய்?
என் மணாளா!


ஷீ-நிசி